Sokółka

Początki Sokółki sięgają XV wieku, kiedy wzniesiono tu dwór myśliwski, jeden z ośrodków starostwa grodzieńskiego. Była ona wtedy wsią królewską. W XVI wieku stała się ona własnością królowej Bony, która z całą energią przystąpiła do egzekucji dóbr królewskich na Litwie.

Sokółka. Pierwsze zapiski

Jej syn, ostatni z Jagiellonów, Zygmunt August, ufundował  kościół katolicki. W 1609 r.  król Zygmunt III Waza nadał Sokółce prawa miejskie. Z tego okresu pochodzi również herb: w górnym polu – tur, w dolnym popiersie rycerza z obnażonym mieczem.

Sokółka a Tatarzy

Mniejszość tatarska już w XIV w. zasiedliła tereny Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dobrze sprawdzali się na polach bitewnych wchodząc w skład polskich oddziałów. W zamian za wzorową służbę otrzymywali ziemie, co umożliwiło już powstanie pierwszych tatarskich gospodarstw czy folwarków. Właściwe osadnictwo Tatarów rozpoczęło się dzięki Janowi III Sobieskiemu. Z upływem lat osady tatarskie rozrastały się, zachowując przy tym odrębność religijną i kulturową. Dziś symbolem  dziedzictwa tatarów są głównie meczety i mizary (cmentarze). Bohoniki i Kruszyniany, wsie w których zbudowano drewniane meczety są po dzisiejszy dzień ośrodkami polskiego orientu. Na doroczne święta tzw. bajramy ściągają muzułmanie z całego kraju.

Sokółka. Rozwój miasta

Na mocy przywileju królewskiego z roku 1698 w Sokółce zezwolono osiedlić się Żydom. Działalność podskarbiego litewskiego Antoniego Tyzenhauza w drugiej połowie XVIII w. przyczyniła się do dynamicznego rozwoju rzemiosła w mieście. Powstały liczne manufaktury – karet, jedwabiów, sukien, płócien, pończoch.Ważnym wydarzeniem był rok 1862, kiedy Sokółkę przecięła linia kolejowa Wiedeń – Warszawa – Sankt Petersburg. W tym okresie w mieście był kościół katolicki, murowana cerkiew, drewniana synagoga, cztery żydowskie domy modlitw i 61 sklepów i kramów.

Sokółka w walce o wolność

Mieszkańcy Ziemi Sokólskiej zapisali się chlubnie na kartach historii jako uczestnicy Powstania Styczniowego w 1863 roku – zrywu narodowego przeciwko zaborcom. Główną rolę w jego przygotowaniu i przeprowadzeniu odegrał chorąży Walery Wróblewski. Ruch partyzancki w powiecie sokólskim uformował się w Puszczy Sokolskiej, w której na wzgórzu „Piereciosy” stoczono walkę z carską piechotą i kozakami.

Zobacz też:

Kontynuując przeglądanie strony, zgadzasz się na ciasteczka Czytaj więcej

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close