Dziura ozonowa nad Antarktydą w 2026 roku należała do największych od rozpoczęcia pomiarów w 1979 roku. Według danych NASA i NOAA jej średnia powierzchnia między 7 września a 13 października wynosiła około 25 mln kilometrów kwadratowych.
Największy zasięg odnotowano 18 września, gdy obszar ubytku ozonu sięgnął około 27 mln kilometrów kwadratowych. Naukowcy wskazują, że istotną rolę odegrał wyjątkowo silny wir polarny, który utrzymywał nad kontynentem bardzo zimne powietrze sprzyjające reakcjom niszczącym ozon.
Partnerzy portalu:
Warstwa ozonowa nadal się odbudowuje dzięki ograniczeniu szkodliwych substancji. Naukowcy szacują jednak, że dziura może całkowicie zniknąć dopiero w latach 70. XXI wieku.
Zdjęcie ilustracyjne wygenerowane przez AI