„Podlaskie szepty” to jeden z tych projektów, które trudno zamknąć w jednej kategorii. To nie tylko sztuka wizualna, nie tylko muzyka elektroniczna – to próba stworzenia nowego języka opowiadania o Podlasiu. Języka, który działa nie przez opis, ale przez doświadczenie. Twórcy projektu sięgają po obraz i dźwięk, by uchwycić to, co w Wzgórzach Sokólskich ulotne: rytm krajobrazu, jego wewnętrzną energię, ciszę i nieoczywisty mistycyzm. To region, który nie potrzebuje wielkich słów – wystarczy wejść w jego przestrzeń, żeby poczuć, że dzieje się w niej coś wyjątkowego.
Za warstwę audio odpowiada Michał Gieniusz – MUTANAUM. Jego kompozycje powstają na styku elektroniki, wokalnych struktur i field recordingu. To właśnie nagrania terenowe – szelest liści, echo pustych wzgórz, wiatr, ptaki, naturalna akustyka miejsc – stają się osią narracyjną. Dźwięki nie są tu dodatkiem do obrazu. One prowadzą odbiorcę. Tworzą przestrzeń, w której można się zatrzymać i naprawdę usłyszeć region, zamiast tylko go oglądać. To dźwiękowe mapy, które otwierają głowę bardziej niż tradycyjna ścieżka muzyczna.
„Podlaskie szepty” nie próbują być dokumentem w klasycznym znaczeniu. To raczej artystyczna medytacja nad miejscem – subtelne kadry spotykają się z wielowarstwowymi dźwiękami, tworząc immersyjną całość. Wspólny język wizualnych i dźwiękowych gestów pozwala wejść głębiej: w atmosferę, w rytm, w tożsamość Wzgórz Sokólskich. To zaproszenie, by nie tylko zobaczyć region, ale dać się mu poprowadzić.
Po co to wszystko? Celem projektu jest zwrócenie uwagi na niepowtarzalność tej części Podlasia. Nie przez głośne hasła, lecz przez ciszę i uważność. Przez pokazanie, że w naturze i historii regionu kryje się coś, co łatwo przeoczyć – chyba że pozwoli się sobie naprawdę stanąć, posłuchać i spojrzeć. „Podlaskie szepty” to opowieść o miejscu, w którym przeszłość, teraźniejszość i dzika natura splatają się w jedną przestrzeń. Przestrzeń, którą warto poznać – nawet jeśli zaczyna się od cichego szeptu.
Partnerzy portalu:
