Kategoria: 0_Kategorie

Już za miesiąc na terenie stadionu miejskiego w Białymstoku odbędzie się pierwsza na Podlasiu, dwudniowa edycja imprezy ”Tattoo Konwent”. Swoje umiejętności zaprezentują najlepsi tatuażyści w branży, zarówno Ci z kraju i z zagranicy. Już teraz ruszyły zapisy do poszczególnych artystów. Przedstawiciele studiów tatuażu wykonują w czasie imprezy autorskie wzory. Jako, że główny punkt programu to  wybór najlepszego tatuażu, warto trochę pocierpieć dla głównej nagrody.

Wstęp na teren imprezy według informacji organizatorów będzie całkowicie bezpłatny, więc każdy chętny podpatrzy mistrzów w akcji. W części wystawienniczej poznamy różne style tatuowania preferowane przez specjalistów. Konwent zapewni również inne rozrywki. Na gości czekać będzie też coś dla podniebienia dzięki food trackom.a impreza pod szyldem Tattoo Konwent odbyła się w 2009 roku w Centrum Stocznia Gdańsk i przyciągnęła 2500 odwiedzających. Dzisiaj w ciąg roku wydarzenia z cyklu Tattoo Konwent są odwiedzane przez ponad 32000 osób. Zobaczymy jak będzie w Białymstoku. 

Partnerzy portalu:

Rok 1920. Bolszewicy idą na zachód z hasłami rewolucji. Wydaje się, że nie ma na nich siły. Każdego dnia broń składają kolejne polskie oddziały. Nadszedł 28 lipca. W Łomży działa jedynie zapasowy batalion złożony z jeszcze nieprzeszkolonych rekrutów. – uczniów i studentów. Dowodzi nimi kapitan Marian Roganowicz.

Obrońcy zajęli forty w Piątnicy, które zostały wybudowane przez cara. Rozpoczęła się krwawa walka o czas. Miejscowi pomagali jak tylko mogli, ewakuując rannych, donosząc wodę i jedzenie. Tak działo się do 2 sierpnia. Zdecydowania przewaga wojsk bolszewickich pod wodzą Michaiła Tuchaczewskiego przechyliła szalę zwycięstwa. Polakom skończyła się amunicja. Postanowiono walczyć na bagnety.

Poświęcenie żołnierzy dały szansę na przegrupowanie wojsk w okolicach Warszawy. Tam zatrzymano pochód rewolucjonistów. Bez bohaterskiej obrony na ziemi łomżyńskiej nie byłoby ”Cudu nad Wisłą”. Przyznał to później sam M. Tuchaczewski.

Partnerzy portalu:

Język polski należy do jednych z najtrudniejszych. Najwięcej problemów dla cudzoziemców sprawia przede wszystkim odmiana wyrazów. Na tym też skupili się dr Konrad Szamryk i dr Katarzyna Szostak-Król, pisząc książkę o podlaskich legendach. Znajdziemy w niej opowieści na temat Białegostoku, Augustowa czy Supraśla. Z pewnością rozbudzili wyobraźnie niejednego czytelnika.

Autorzy tego nowatorskiego opracowania mieli na celu naukę czytania ze zrozumieniem. Dlatego też pod każdą legendą zamieszczono zestaw ćwiczeń, sprawdzający chociażby gramatykę. Odbiorcy książki to głównie najmłodsi obcokrajowcy zamieszkujący Podlasie, lecz korzystać może z niej każdy chętny. Nie od dziś wiadomo, że nauka języka przyśpiesza integrację z otoczeniem. Pozycja trafiła na półki wszystkich wschodnich placówek, do których uczęszczają dzieci z rodzin cudzoziemskich. Dzięki ciekawej tematyce ”Podlaskie opowieści i legendy dla obcokrajowców” cieszą się niemałą popularnością. Książkę również można bezpłatnie pobrać drogą elektroniczną.

Partnerzy portalu:

Powstanie ulica Simony Kossak. W Białowieży, miejscowości z bogatymi korzeniami historycznymi i przyrodniczymi, mieszkańcy postanowili uczcić pamięć wybitnej postaci, Simony Kossak, poprzez zaproponowanie nadania jednej z ulic jej imienia. To inicjatywa, która narodziła się bezpośrednio w sercach społeczności lokalnej, która czuje silną więź z historią i dziedzictwem tego miejsca. To właśnie Towarzystwo Przyjaciół Energii Odnawialnej z Białowieży, reprezentujące głos mieszkańców, złożyło wniosek w imieniu społeczności, aby uhonorować pamięć tej wybitnej badaczki przyrody.

Powstanie ulica Simony Kossak – dla Puszczy Białowieskiej zrobiłaby wszystko

Decyzja o nadaniu ulicy imienia Simony Kossak spotkała się z szerokim poparciem wśród radnych, którzy dostrzegli nie tylko znaczenie symboliczne tej inicjatywy, lecz także potencjał, jaki niesie za sobą dla lokalnej społeczności. Ulica ta będzie prowadzić do miejsca, gdzie kobieta spędziła większość życia, do leśniczówki o nazwie „Dziedzinka”. Leśniczówka „Dziedzinka”, jest świadkiem wielu lat pracy i pasji Simon Kossak, dlatego ma szansę stać się nie tylko miejscem symbolicznym. Zakłada się, że nowa ulica, nosząca imię Simony Kossak, stanie się jednym z ważniejszych punktów na mapie Białowieży. Być może będzie przypominać o jej wkładzie w badania i ochronę przyrody oraz inspirując kolejne pokolenia do kontynuowania jej dzieła.

Nieoceniony wkład w rozwój Białowieży

Data 18 marca, dziesiąta rocznica śmierci Simony Kossak, zostanie uroczyście upamiętniona poprzez odsłonięcie tablic z nowymi oznaczeniami ulicy. Będzie to jednocześnie wyraz szacunku i uznania dla jej dziedzictwa. Tego dnia mieszkańcy Białowieży oraz goście z całej Polski będą mieli okazję podziwiać i celebrować pamięć tej wybitnej postaci. Zapewne dlatego, że wniosła nieoceniony wkład w rozwój nauki, ochronę przyrody i kulturę lokalną. Inicjatywa nadania imienia Simony Kossak ulicy w Białowieży jest niezwykłym wyrazem szacunku dla jej osoby. Jest to także manifestacją związku społeczności z jej dziedzictwem oraz przypomnieniem o wartościach, które ona reprezentowała. To także zachęta do dalszych badań i działań na rzecz ochrony przyrody oraz pielęgnowania kultury lokalnej. Mimo wszystko stanowi ona nieodłączny element tożsamości tego regionu.

Więcej informacji o życiu tej wyjątkowej kobiety znajdziecie państwo pod linkiem:
https://www.youtube.com/watch?v=O4ITurlKBiM

Źródło zdjęcia: https://www.youtube.com/watch?v=y3tle2hwXHM

Partnerzy portalu:

. Najbardziej znany komendant obchodzi urodziny. Dziś, w dniu obchodów sześćdziesiątych szóstych urodzin, warto przyjrzeć się nie tylko współczesnej rocznicy, ale także historii i dorobkowi artystycznemu człowieka, który przekroczył próg sześćdziesiątki. Andrzej Beja-Zaborski, urodzony w malowniczym Wałbrzychu. Jest postacią znaną przede wszystkim z niezwykłego talentu, który przejawia się na deskach teatru oraz na ekranie kinowym. Wielu widzów, zafascynowanych jego talentem, kojarzy go z rolą brawurowego komendanta z filmu „Królowy Most”, który w pełni wyrażał swój aktorski geniusz w trzech odsłonach komediowej trylogii Jacka Bromskiego pt. „U pana Boga za”.

Najbardziej znany komendant obchodzi urodziny – ceniony za poczucie humoru

Za mistrzowskie odtworzenie postaci Beja-Zaborski został uhonorowany w 1988 roku nagrodą za najlepszą rolę drugoplanową na prestiżowym festiwalu w Gdyni. To tylko podkreśla jego niezaprzeczalne umiejętności aktorskie oraz zdolność do wcielenia się w różnorodne role. Jednak rola komendanta to tylko jeden z wielu kamieni milowych w karierze tego wybitnego artysty. Nigdy nie zapomnimy również pozostaje jego wizerunek policjanta w serialu „Pitbull”, gdzie ponownie udowodnił aktorską wszechstronność.

Inne produkcje Bei-Zaborskiego

Nie sposób również nie wspomnieć o jego udziale w innych filmach, takich jak „Kariera Nikosia Dyzmy” czy „Wesele”. Andrzej Beja-Zaborski z pewnością zasługuje na miano aktora, który potrafi skraść każdą scenę, nawet jeśli grają role epizodyczne. Jego obecność na ekranie zawsze przyciąga uwagę i zostaje w pamięci widzów na długo po zakończeniu seansu. Z okazji kolejnego jubileuszu życzymy mu kolejnych udanych kreacji, inspirujących ról i niegasnącego zapału do sztuki. Bo to przecież ona sprawia, że świat staje się bardziej barwny i interesujący dla nas wszystkich. Niech każdy kolejny rok przynosi mu jeszcze większe sukcesy. A przede wszystkim niech jego talent niech będzie źródłem inspiracji dla kolejnych pokoleń artystów. Jego wszechstronność, talent i poświęcenie sztuce są godne podziwu i inspirują nie tylko współpracowników, lecz także wszystkich miłośników sztuki.

Źródło zdjęcia: Trailer filmu ”U pana Boga w ogródku”

Partnerzy portalu:

Cudowny wynalazek przywędrował do nas z Litwy. W osadzie Babiki w malowniczym powiecie hajnowski XVI wieku, choć zaledwie sto osób zamieszkiwało te ziemie, to ich historie splatały się w niesamowity sposób z narracją higieny i postępu. To tutaj, na tych skromnych, ale uroczych terenach, litewski bojar Vladauskas Milenkov zdecydował się założyć swoją osadę, będąc postacią wyjątkową, która nie tylko odważnie polowała, lecz również zarządzała życiem swojej społeczności z niezwykłą mądrością. Jego obecność była jak symbol siły, a niegolona broda stała się odzwierciedleniem jego męskości i determinacji.

Cudowny wynalazek przywędrował do nas z Litwy – losy Babik

Jednak losy Babik miały się odmienić wraz z nadejściem pewnego błękitnookiego chłopaka, który przybył do osady z odległego kraju Celtów. Jego twarz, pozbawiona zarostu, wzbudziła zaciekawienie i nieufność, gdyż w tamtych czasach gładko ogolona skóra była rzadkością, a broda uchodziła za znak męskości. Niemniej jednak, to, co przyniósł ze sobą z północnych krain, miało odmienić losy Babik na zawsze. Było to mydło. Wkrótce osada Babiki stała się swego rodzaju oazą higieny i nowoczesności. Rozpoczęto produkcję mydła, a tajemnicza mieszanka wołowego tłuszczu i spopielonego piołunu dała początek pierwszej fabryce mydła w regionie. Z dnia na dzień, pośród leśnych ostępów, rozbrzmiewały dźwięki produkcji.  Mieszkańcy okolicznych wiosek z zaciekawieniem udawali się do Babik, by nabyć ten nowy cud techniki, który obiecywał nową jakość życia.

Życie sie zmieniło

Od tego czasu nie wyobrażano sobie życia bez nowego wynalazku. Codzienne rytuały higieniczne stawały się nieodłączną częścią życia w Babikach i okolicznych osadach. Zainicjowano zwyczaj regularnego golenia się, a zarost zmiękczano właśnie cudownym wytworem, którym było mydło. Nie tylko ciała, lecz także umysły i społeczność osady uległy metamorfozie, otwierając się na nowe idee, nowoczesność i wygodę. Babiki przestały być jedynie skromną osadą w lesie, stając się ośrodkiem postępu i nowoczesności. Przetrwał wieki, pozostawiając ślad w historii jako miejsce, gdzie narodziła się jedna z podstawowych ludzkich potrzeb – dbałość o higienę osobistą. Było to miejsce narodzin pierwszej fabryki mydła w regionie. Przyniosła ze sobą nie tylko czystość, lecz także nową jakość życia i rozwój technologiczny.

Partnerzy portalu:

Siemiatycze zostały stolicą Polski. Siemiatycze, miasto, które serdecznie przywitało cię w chwilach radości i smutku, jest dzisiaj świadkiem wyjątkowego zjawiska – masowej emigracji. Statystyki nie kłamią: co piąty mieszkaniec opuszcza swe rodzinne strony, w poszukiwaniu lepszego życia poza granicami kraju. To nie tylko chęć zdobycia lepszego bytu, ale również pragnienie rozwijania się, poznawania nowych kultur i doświadczeń. Choć największa fala wyjazdów przypada na lata 90., to obecnie także kolejne pokolenia podejmują tę trudną, lecz często niezbędną decyzję. Zielone horyzonty Brukseli wydają się być magnesem przyciągającym serca i marzenia wielu z nich.

Siemiatycze zostały stolicą Polski – masowi emigranci

Wraz z masowym wyjazdem mieszkańców, ulice Siemiatycz stają się coraz bardziej puste z każdym rokiem, co prowadzi do obaw, że w przyszłości pozostaną tam jedynie osoby starsze. Młodzi ludzie nie chcą zadowolić się minimalną pensją, więc podejmują decyzję o wyjeździe, aby zabezpieczyć swoją przyszłość. W belgijskich firmach w Brukseli, niemal połowa pracowników pochodzi z tego miasteczka lub jego okolic. Dlatego czasem może się wydawać, że Siemiatycze są stolicą Polski, zwłaszcza dla Belgów. W praktyce pieniądze zarabiane przez emigrantów przyczyniają się do rozwoju lokalnej gospodarki, co widać między innymi w nowych budowlach, a także w sklepach, gdzie powracający na święta zostawiają tysiące złotych.

Urzędnik na pomoc

Aby wesprzeć siemiatyczan mieszkających w Belgii, gmina postanowiła zorganizować pomocną dłoń, która sięga dalej niż granice miasta. Raz w miesiącu urzędnik gminy pełni rolę pośrednika w załatwianiu spraw urzędowych w Polsce. Dotyczą one głównie nieruchomości, podatków czy innych kwestii administracyjnych. Dzięki tej inicjatywie emigranci oszczędzają swój cenny urlop na latanie z dokumentami po instytucjach. Mogą również mieć pewność, że ich sprawy załatwia się profesjonalnie i sprawnie. To rozwiązanie zostało zainspirowane przez burmistrza Siemiatycz, który sam kiedyś pracował w Belgii. Dzięki temu doskonale znał trudności związane z załatwianiem spraw urzędowych na odległość. To nie tylko gest dobra, ale także wyraz troski o mieszkańców, którzy pomimo życia za granicą nadal pozostają związani ze swoją ojczyzną.

Partnerzy portalu:

Legendy odchodzą. 4 marca w sali kina Forum odbył się wyjątkowy wieczór, który na zawsze pozostanie w pamięci miłośników muzyki bluesowej i fanów białostockiego zespołu Kasa Chorych. To nie tylko był koncert, ale również symboliczne pożegnanie po czterdziestu latach niezwykłej drogi muzycznej. Muzycy postanowili odstawić instrumenty, a na scenie towarzyszyli im wieloletni bluesowi przyjaciele, jak Cynamonowa Kaczka czy Sławek Wierzcholski. Ich obecność podkreśliła siłę więzi, jaką tworzy muzyka bluesowa.

Legendy odchodzą – historia Kasy Chorych

Historia Kasy Chorych sięga 1975 roku, gdy Ryszard „Skiba” Skibiński i Jarosław Tioskow postanowili połączyć swoje pasje i talent muzyczny. Już wtedy zespół zaczął budować swoją legendę, przynosząc rewolucję do świata bluesa. Ich muzyka szybko zyskała uznanie szerokiej publiczności, a liczne festiwale i konkursy muzyczne obrodziły w nagrody i wyróżnienia. Ostatnia płyta, która ukazała się w 2012 roku, stała się swoistym hołdem dla bogatej historii zespołu. Dofinansowanie przez władze miasta ostatniego występu było niezwykłym wyrazem uznania dla osiągnięć artystycznych Kasy Chorych. To także dowód, jak głęboko zespół związany był z lokalną społecznością i jak ważną rolę odegrał w kulturze miasta. Ich muzyka stawała się częścią lokalnego dziedzictwa, inspirując kolejne pokolenia muzyków i fanów.

Koniec pewnej epoki

Pożegnanie Kasy Chorych to nie tylko koniec pewnej epoki, ale również moment refleksji nad bogatym dziedzictwem, jakie zespół pozostawił. Ich muzyka nie tylko bawiła i wzruszała, ale także miała głębszy sens, poruszając tematy uniwersalne i aktualne przez lata. Teraz, gdy kurtyna opada na ich sceniczne występy, pozostaje nam wdzięczność za te niezapomniane chwile i nadzieja, że duch Kasy Chorych będzie nadal inspiracją dla przyszłych pokoleń muzyków. Warto także podkreślić, że ten niezwykły wieczór w sali kina Forum był momentem pełnym emocji i wzruszeń dla wszystkich obecnych. Widzowie nie tylko delektowali się muzyką, ale także przeżywali wraz z zespołem każdy dźwięk, każde słowo, jakby chcieli zatrzymać ten magiczny czas na zawsze. To zdecydowanie był koniec pewnej muzycznej epoki. Ale również ukłon w stronę tych, którzy przez lata wspierali i kochali twórczość Kasy Chorych.

Partnerzy portalu: